Poesía de Bulgaria: Tres poemas de Kiril Vassilev (1971) de "Hermanos del polvo" en búlgaro y en español

Kiril Vassilev (1971) es un poeta y crítico de arte búlgaro. Es autor de los poemarios Tres poemas (2004), Las hojas ausentes (2010) y Provincias (2015). Sus poemas, traducciones y textos de crítica literaria han sido publicados en las revistas GRANTA, Sezon, Altera, Stranitsa, Literaturen Vestnik, Nueva Poesía Social, entre otros. Entre los años 2016 y 2019 dirige la columna sobre arte en el periódico Кultura. Su labor ha sido premiada en diferentes ocasiones. Egresado de la Universidad de Sofía, es doctor en Teoría e Historia de la Cultura. Ha trabajado como maestro, periodista, librero y conservador de museo. Actualmente enseña Historia de la Cultura Moderna en la Universidad de Sofía.


Домашно
Ден след като видях
как светът бухва като хляб
и невидима ръка го чупи и раздава
вървя бавно по алеята в парка
сред боровете заглъхващи в мрака
знам че не мога да им помогна
само спирам за миг и кимвам с глава
всеки сам се прибира у дома
да се учи как се умира
Hogareño
Un día después de ver
cómo el mundo se fermenta como el pan
y cómo una mano invisible lo rompe y lo reparte
voy andando lentamente por la arboleda del parque
entre pinos desvaneciéndose en lo oscuro
sé que no puedo ayudarles
solamente me detengo un instante y les asiento
cada uno vuelve solo a casa
para aprender cómo se muere
Ремонт на покрива
Коминът е рухнал
просто отказва дима и пепелта ни
и керемидите за пренареждане са твърде много
но когато се качим на покрива
и видим ясно онова което приближава
ще имаме ли сили да довършим работата си
или ще се вкореним
сред изгнилите греди и спуканите керемиди
и ще мълчим с отворени очи 
Reforma del techo
La chimenea se ha derrumbado
simplemente rechaza nuestro humo y nuestras cenizas
y las tejas que hay que volver a poner son demasiadas
pero cuando nos subamos al tejado
y veamos bien aquello que se está acercando
tendremos acaso fuerzas para terminar nuestro trabajo
o nos aferraremos
entre las vigas podridas y las tejas agrietadas
y permaneceremos callados con los ojos abiertos
Струва си
Да видиш отблизо
как старостта влиза бавно в морето
носейки умиращата плът като тотем
с който си проправя път към дълбините
да видиш сиянието на белите коси
и небето прекрачващо безкрайността си
за да открие онзи единствен нюанс на синьото
който тези коси заслужават
и налудно нежната усмивка
когато гребенът на вълната се залюлява
миг преди пяната да се разхвърчи
за да скрие всичко останало
което все още не бива да виждаш 
Vale la pena
Ver de cerca
cómo la vejez se adentra lentamente en el mar
arrastrando la carne moribunda como un tótem
con la que hacerse el camino hacia las profundidades
Ver el resplandor del cabello canoso
y el cielo saltándose así su infinidad
para encontrar aquel único matiz azul
que estos cabellos merecen
y delirantemente la tierna sonrisa
cuando la cresta de la ola se mece
un instante antes de que la espuma se disperse
para ocultar todo lo demás
que aún no debes ver

Traducción del búlgaro de Marco Vidal González y Katya Gérova

De Hermanos del polvo: 6 poetas búlgaros contemporáneos

Más poesía:

Deja una respuesta

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: