Poesía de Bulgaria: Un poema de Aleksandar Vutimski en búlgaro y en español

***

Отиват си годините безследно
и тебе все те няма, все не идваш.
Умират хора, други пък се раждат,
и слънцето изгрява и залязва.

И ти ми липсваш, няма те във дните ми.
Къде ли са очите ти, усмивката.
Когато ти се смееше – бях радостен,
когато ти тъгуваше – аз страдах.

Когато бях до тебе, аз живеех,
обичах хората, животните, света.
Днес ти ми липсваш, радостта ми няма я,
за тебе като мисля, ми се плаче.

Аз бих те дишал като въздух сигурно,
разбирам колко много си за мене
и ако ти не дойдеш вече никога,
животът ми ще бъде изпитание.
***

Los años se esfuman sin dejar rastro alguno
y tú sin embargo no estás, no acabas de venir.
Algunas personas se van… Otros nacen,
y el sol sale y se pone.

Te echo en falta, ya no estás en mis días.
¿Dónde están tus ojos, tu sonrisa?
Cuando tú te reías yo estaba alegre,
cuando tu estabas angustiado, yo sufría.

Cuando estaba a tu lado yo vivía,
amaba a la gente, a los animales, al mundo.
Hoy te echo en falta, mi alegría se fue,
y cuando en tí pienso me lamento.

Seguramente te respiraría como al aire mismo,
pues sé muy bien lo que para mí supones
y si tú no vinieras nunca más,
mi vida a prueba se pondría.

Traducción del búlgaro al español de Marco Vidal González

Más poesía:

Deja una respuesta

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: